My poem and story

فردا

2011-12-05T20:22:00.001+03:30

وقتی که باید قبول کنی تنها بودن خودت را . صندوقچه خاطراتت را تکانی بدهی .کفش هایت را بپوشی . موهایت را در هم کنی . کوچ کنی به فردا .
فردا که می آید ، در انتظار دیدنت نشسته بانویی با فنجانی چای با همان سارافونی که دوستش داری ، بی اغراق می درخشد ! و عطر حضورش مستت می کند از تمام خستگی راه .
فردا ، آسمان آبی می ماند . آبی پررنگ . چند تایی ابر جا مانده رد می شوند . کلاغ های دی روز هم پرهایشان را به آب می زنند . بادکی می وزد و تنها صدای نفس های مان هست که بسامدش تندتر می شود . سرد هم که باشد . تو گرمی . دست هایم اگر چه خسته ست ولی دستانت نرم و خوش تراش می رقصد . و آن نسیم بی حیا ، چین های دامنت را تکان می دهد .
فردا مثل ام روز نیست . مثل هیچ روزی که گذشت نیست . فردا می شود هر روز هفته ای که نیامد . می شود آن شنبه که در انتظارش همه رفتند . مادران داغ دار هم کِل زنان می آیند .
فردا می شود ؛ هیچ هر چندی ندارد ، حتی اگر ؛ فردا دلیل ام روز می شود که گذشت . شیرین ، بی واژه های زشت که معنی شان محدود است . عصرش هم دختر افغانی کفش دوز سر کوچه مانتوی نو اش را به تن کرده است . سرمایی اگر باشد ، کت خز دار زیبایش را که سفیدی ساق های نحیفش را بپوشاند . با آن موهای یک وری اش . فردا او هم می خندد .
فردا می شود هزار و یک احساسی که سبکت می کند . فردا اگر مرگ هم بیاید من با لبخند سلامش می کنم ./

پ.ن : می نویسم . باید بنویسم . سنگین می شوم اگر ننویسم .

حراجی

2011-02-25T14:46:00.001+03:30

به خود خزیدن در اندیشه ی باز شدنی شیرین

پروانه شدن برای فرار از پستی

پاهای یخ زده ای از سرمای بیرون

ماریانو

هنوز در رسیدن به صورتت ، در اندیشه ام می گردم

گویی سردی پروازت ، در پستوی ذهنم نره می زند .

باوری ، تخیلی ، دروغی

ساده ام می کند و درونم را به باد تندی می تکاند

کوتاه و خلاصه .

موهای آشفته ای در پیش چشمان سردم می رقصد

ترکی در هیاهوی به هم ریختنم

بوم دیوار دلم را ، نقاشی کرده است

لرزش های لبت ؛ نقش های متقاطع ؛

پُر زخم

آه دارش می کند

به صدای لبخندت ؛

حراجی زده ام بر کم ترین قیمتی که بگویی

می دانی ،

دلم را به هیچ می فروشم

تا بلندش کنی ، آرامش کنی

هر چند می دانم

محکم تر از دی روزم زمین ش می زنی . . .

قدم زدن . . .

2011-02-20T23:51:00.001+03:30

زخم روی دستم خشک شده است . دی روز یواش یواش لایه خشکیده اش را کندم . زیرش پوست تازه ای در قرمزی ملموسی جا گرفته بود . چند صباحی بگذرد همین تازه رشد کرده هم همرنگ می کند خودش را . چند قدمی در کوه پایه های شهر کوچک زادگاه پدرم زدیم . باران هم جز یک باری که یادم می آید در تمام سال های گذشته خوب نباریده بود . آن سال در تمام کوه پایه ها زیر پایت آب در آرامش جاری بود ، میان سبزه ها کرشمه می داد و با رقصی جانانه به پایین می سرید . ام روز پرنده ها می خواندند . کلن همیشه می خوانند . نمی دانم چرا . ناله می کنند یا خوشحال اند . ولی کاری به فکر من ندارند تا توضیحی برایم بیاورند تا من هم بفهمم. من اما دلم گرفته بود . می خواستم کارهایی کنم . جاهایی بروم . فریاد هایی بزنم . ولی نرفتم . ماندم . پدرم دستش را دراز کرد و گفت آن کبک است . گردنم را کشیدم ، چیزی ندیدم . گفت تو نمی بینی . چشمانت عادت ندارند . نسلشان دارد تمام می شود .

با خودم فکر کردم آخرین باز مانده اش در آخرین روز زندگی اش چه حسی دارد . هیچ کس نیست تا درکش کند . تا برایش بخواند تا با نوکش نوازشش کند . چه روز دردناکی خواهد بود . حتی اگر کوه هم پر باران ، سبز شده باشد . دلم یه جورایی شور می زند . روزهای پیش رو خبرهایی خواهد بود . دلم می گوید . خبرهایی می رسد . از آن هایی که جای پای شان در دشت دست نخورده ماندنی شده است. . . هر چه دویدم آخرین نفر شدم . آن ها موتور داشتند . زورشان به پاهای من می رسید . دویدنم در آن خیابان بی نتیجه بود . مغزم از مبارزه دست کشید . ایستادم . با شکم گنده اش پیاده شد . نره ای کشید . گفتم شاید خوشحال شوند که تسلیم شده اند ، می آیند می گویند آفرین . ممنون از این که بنزینمان را هدر نداده ای . ولی مغزشان با من یکی نبود . زبانشان به فحش می چرخید . شاید باید می دویدم . ولی هنوز مغزم می گفت نه . آن شکم گنده با باتومش به سمتم دوید . هی گفتم کجا می آیی مسابقه تمام شد . من ایستادم شما بروید . صدای من به خودم رسید و هضم شد . وقتی می دوید شکمش تکان تکان می خورد . دستانش را بالا کشید . آرنجم را نشانه گرفت . آدم کش نبود . شاید حسش در آن لحظه همراهش نبود . سرم بی حفاظ بود . ولی نزد . دو ضربه ای به پایم کوبید . صدای شکستن باتومش را می شد حس کرد . نمی دانم به قبلی ها هم زده بود که باتومش شکسته بود یا حالا شکست . من فقط داد زدم و گفتم دارم می روم . من دارم می روم . دروغ بود . چون ایستاده بودم . داد زد که برو زود باش . دوباره باید می دویدم . چند قدمی دور شدم . سوار ترک موتور دوستش شد . خب آن ها هم دوست دارند و با هم رفیقند . من هم رفیق داشتم . در کوچه قبلی گمم کرد . با گاز موتورشان صدای فحاشی شان را با محیط یکی می کردند . شده بود یک تِم خشن .

زمین کوه پایه را به اندازه عرض یک خیابان صاف کرده بودند . بخشی از جنگل پایین هم را خراب کرده بودند . زیرش لوله ی گاز کشیده اند . از جنوب می آید . تا جایی که می دانم به شمال می رود . شاید هم خالی باشد . دی روزش دو نفر را کشتند . از این که فکر می کردند کسانی بودند که ترسیدند . انسان ها هم دیگر را دوست ندارند . فکر می کنم ذاتن با هم دشمن هستند . من حتی گه گاهی با خودم درگیر می شوم ! آب همراهمان نبود . به قصد مسافت طولانی حرکت نکرده بودیم . ولی بودنش می چسبید . هفته ای که گذشت روزگار دستش تکانی خورده بود . خبرها مدتی می شد تکراری شده بود . عرب ها هم از ظلم بدشان می آید . ایدئولوژی انسان ها چنین است . مستند شصت حیوان کشنده را نگاه می کردم . هر کدام بسته به ذاتش در مهارتی ستاره اش بیشتر بود . قدرت در بین آن ها هم تقسیم شده بود . ما دوباره جان گرفتیم . من یادم می آید خوابیده باشم ولی یادم نیست مرده بودم . حالا جان دار شده ایم . خشونت در فرهنگ شان یعنی جان . ما خشن تر شویم جانمان بیشتر می شود . ولی من تا حالا مشتی بر کسی نزدم . باید می زدم . شاید در کودکی اگر چند باری دعوا می کردم حالا جان دار تر بودم . بودیم . وقتی می زنند ، می کشند ، دوستان من هم اهل دعوا نبوده اند . می ایستند . می میرند . شاید در نفس آخرشان یاد عشقشان می افتند . شاید ما بقی خونشان را صرف تحلیل چرایی وضع اکنونشان می کنند . چرا انسان را بزرگ می کند . بشر را می گفتم بهتر بود . چرا برایمان اندیشه می آورد . نباید روزی چرایی فرزندانمان را کور کنیم . فکرشان عقیم می شود . این جا که بودم آسمانش ستاره دارد . هر چند ماه کامل بود . ولی باز هم از سیاهی خفه خانه مان سیاه تر است تا ذره های کوچک سفید را هم به خوبی نشان دهد . کهکشان ها را که نگاه می کنم با خودم می گم ما کجای کاریم ، روزها روزهای سختی است .

از احساس های شیرین رهایی

2010-12-08T23:21:00.000+03:30

و این سال های در تبعید

در وادی خاطرات گریزان از زندان تنهایی

دیگران را چون رگبارهای سرد زمستان دور می کند .

وباورم ، در حسرت خورشیدی

دیارهای یخ زده را طی می کند

تا اوج ستاره ها

و هر شب گویی سیاه ترین بودن تاریخ را

در کوچه های پرپیچ و خمش خاموش می کند

و این باور های خودبافته

در حسرت رویاهایی مانده اند

که روزی عین بودنت شوند

تا شاید

تازیانه های لخت را

دیگر دلیل بودنش نشوند .

مگر این سال های در تبعید را

می شود راهی یافت

گرمی آغوشت

اگرچه نیافته ام هرگز !

اما می توان فهمید ، معنای بودنت را

تا در این طلسم هزار جادوی کهنه

امید تازه ای جاری کنی

آن گاه

من

لبخندی را که گم کرده ام ،

در روزهایی که بوی روشن شدن شان می آید

در بین تمامی خواب هایی که می خواهند بیدار شوند

ببینم .

و درد های کهنه ی دور بودنت را

در زخم های خشک شده ام

چون طراوت علف های سبز شبنم زده ای

در مستی اولین پرواز پرستوی تازه به دنیا آمده

باعثی شود

تا سختی سقوط را به شوق پر کشیدنش فراموش کند

فراموش کنم

و آن گاه می توانم ساده بگویم

دوستت دارم

در سکوت لبخندت غرق شوم

بی آنکه موهایت را خراب کنم

دستانم را همه ی نوازشی کنم تا این بار تو باورم کنی

و بگویی

دوستت دارم

افسوس این تمام سال های در تبعید

من را خیال بافی کرده است

که تنها شیرینی بوسه ات دیوار تنهایی ام را می شکند

مرا ببخش

دیگر زمان کش می آید

و ثانیه هایی می آیند

تلنگر زنان

بیدار شو . . . نیست کسی که بیاید

باورهایی که باید دفن شود

در کویری که هیچ نخواهد رویاند

تا نکند روزی جوانه ای نادانسته بخواهد

دلم را بلرزاند

شاید آن روز ذره ای جان مانده باشد

بستاند

بی خبر که سبزی اش

زندگی را یدک می کشد . . .

چند سالی که می گذرد . . .

2010-11-30T13:43:00.000+03:30

گوش هایم چند سالی ست واژه دوستت دارم را نشنیده است

باز هر چه باشد روزهایی می روند

سرگردان در میان واژه ها و رفتارها

شاید نشانی بیابد .

ولی می دانی چیست

تنها تنهایی را معنی می کنند ،

از رمز های تکراری که می رسد .

می شود فهمید . . . تلخ باید خواند ، شاید

تکرار روزهای خالی از واقعیت بودنت را .

گاهی باید متولد شد

2010-10-21T21:31:00.000+03:30

احساس هایی که می آیند گاهی وجودت را گرم می کنند و گاهی همه ی ذهنت را برای مقابله با احساست فرا می خوانند . راه های تکرار هر روزمان . هر صبح بیدار می شویم . دوندگی های تکرار شونده مانند حلقه های بی نهایت احاطه مان می کنند و شب گیج و مبهوت به دنبال جایی که انرژی از دست رفته مان را دوباره نو کنیم تلوتلو می خوریم تا فردا که جامعه به بودنمان نیاز دارد کمکش کنیم و رویش را زمین نیندازیم . گاهی باید بلند شد وقتی می بینی همه نشسته اند ، شاید همه منتظر کسی هستند که سکوت را بشکند . گاهی باید نشست در حالی که گفته شده نشستن مجازات دارد . حکایت احساس ها هم همین است . دی روز فرصتی بود که میز کارم را مرتب کنم و با تشویق همه همکاران مواجه شدم . اگر آن ها می دانستند که نظم اکنون که راضی شان کرده چقدر من را در فردایش گیج خواهد کرد خب کمی ارفاق می دادند تا مرتب مرتب از دید آن ها نباشد . در حالی که هیچ کس از درونم خبر نداشت ولی خندیدن که زحمتی نداشت باید گاهی در اوج ناراحتی خندید . می توان همه ی مشکلات را خجالت داد آن وقت همان حلقه های تو در توی همیشگی مانند تک جمله ی بریک از هم باز می شوند . و می توانی فکر کنی به همان حلقه ها . به همان هزار ویک نفری که در گردابش مانند دی روز خودت گیر کرده اند . هر چند آفتاب می تابد و برایش من و مورچه ای که به دنبال نیاز هایمان هستیم برایش فرق ندارد . ولی می شود مانند باتری بود . ان گاه شب هم می توان زندگی کرد . گاهی باید نیرویمان را ذخیره کنیم . دلایل بر هم زدن نظم زندگی بسیار زیاد شده اند و انگار هر چه هم زمان می گذرد پیچیده تر وارد عمل می شوند .

پاییز که می شود باید باران ببارد . باران که ببارد باید در تاریکی غروبش قدم زد . جایی که علف هایش بوی نم بدهد اگر کمی مه داشته باشد دیگر عالیست . نباید هیچ چیزی باید ها را به هم بزند . همیشه باران نمی بارد . زندگی برای خودش معنی دارد . و هر روز برای خودش هزار و یک زندگی دارد . زندگی برای جوجه ای که همه زورش را در نوکش جمع می کند تا پوسته اش را بشکند هم معنی دارد . گاهی باید آرام بود .ولی تولد همیشه انجام می شود و باید انجام شود . گاهی باید متولد شد .

و مرگ

2010-02-15T20:29:00.004+03:30

و مرگ

فراری از زنجیر مادر زادش نیست

در تقلای گریزش

ام روز را

با بهانه های فردا در وهمی رنگارنگ باطل می کنیم ؛

تک صدای ناقوس لرزانش ،

من را یاد اسباب بازی کودکی می اندازد که ندانسته می نوازند

و در این ویرانه های زنده ها

خش خش برگ های فرو افتاده از موج اندوه اش

با رنگ های زرد سوخته و سیاهش ، جامه ای برای ماتم زده ها می بافد

گوشه ی پنجره ای . برق چشمان مرگ دیده ای ، در انتظار آخرین خداحافظی اش می لرزد

در تنگنای ثانیه ها اشک هایش را تا لبانش می کشاند

شوری اش یاد آور زخم های زنده بودنش است

و آن کودک تازه به دنیا رسیده

در هر ضجه ی ناقوس شهر به جستجوی دلیلی بر این می گردد .

ذوق زدگی اش دستانش را به کشیدن طناب مرگ پرتوانتر می کند ؛

نمی داند در این انتظار چه کسی را باید خواند

راه های دیدرسش ، در تقلای سایه ای ، گربه های هوس باز را برای چند ثانیه ای دنبال می کند

سرد است . لباس هایش هنوز بوی معشوقش را می دهند

و شاید کمی از گرمای آغوشش را دوباره نو می کند

آهسته آهسته ، سکوت روانه اندیشه اش می شود .

یاد و اندیشه اش در این همه سال به آنی تازه می شود ،

چشمانش جان تازه ای می گیرید .

. . . کودک بی خبر از همه جا ، بازیچه اش را به دویدن به دنبال گربه ها عوض می کند؛

بلند می شود .

اشک هایش را پاک می کند .

کمی از آن رژ زیبایش را به لبانش می کشد ،

روبروی تصویر دو تایی شان می ایستد .

دستانش را باز می کند . گرم می شود . . . دست در دست یارش پرواز می کند و متروکه شهر را به تازگی باران می فروشد .

داستان من

2009-12-12T00:16:00.005+03:30

باز همان صدای همیشگی ،
نسیم که می وزد گویی داستان هزار زندانی را به دوش می کشد .
به درختی که می خورد
سر تعظیم به سویش خم می کند
و به احترام دستی که کاشتش صد بوسه به برگ هایش می زند ؛
به گل رز من که می رسد
کمی مکث می کند .
ساقه ی نحیفش را نگاه می کند .
پچ پچی می کنند ، کمی غیبت می کنند ، کمی تاب می خورد ؛
قصه هایش را باز می کند
به زمزمه ای گوشش را نوازش می کند
داستان من را کامل می کند
و می رود
برای رز دیگری بخواند.

چهل روزی که گذشت .

2009-12-04T19:25:00.003+03:30

امروز چهل روز گذشت که دیگر بهانه ای برای دیدنت ندارم . به راستی که حس آخرین نگاهت و همان قربان صدقه های همیشگی ات که من را درجواب دادن ناتوان می کرد ، از آن همیشگی ها نبود . هر چند از آن سکته یک سال و هفت ماه پیشت رمقی برایت نمانده بود تا کلمه ها را ادا کنی ، ولی سخت نبود فهمیدن شور همیشگی ات ، مثل همیشه که با دیدن نوه هایت می گفتی " انگار دنیا را به من داده اند " ؛

وقتی که چرخیدم تا از اتاق بیرون بروم انگار کسی من را برگرداند و گفت این آخرین بار است . پاهایم لرزید . . . سه روز بعد وقتی مادر به خانه آمد جوابی به سلامم نداد . تا به دیدنش رفتم صورت خیس از اشکش گواه همه چیز بود .

امروز چهل روز گذشت . از آن همه روزی های زندگی ام ، از آن همه خاطراتی که شریکم بودی ، از آن دستان نرم مهربانت ، از آن وقت ها که علائدین گرمت با شلغم ها فلفل خورده اش تا ته دلم را شاد می کرد ، از آن تابستان های کودکی ام روی تخت چوبی بزرگی که همه دورش می نشستیم روی آن حوض با ماهی های قرمزش ، از آن شامی که همه بودند با آن کوفته سبزی هایش برای من ی که ندیده بودم کوفته قلقی بزرگ زودترین چیزی بود که به ذهنم آمد ، از اولین صحنه ای که در ذهنم جاودانه کردی وقتی تسبیحت را برایم تکان دادی و آنطور جذبم کردی که اولین قدم های مستقل زندگی ام را به آغوش تو ختم کردم ، از داستان های شیرینت وقتی انگشتانت موهای سرم را نوازش می کرد و آنقدر لوس می شدم که سرم را روی پاهایت بگذارم و با تمام تمرکزم غرق در فضای داستان هایت شوم ،. . . تنها این خاطرات که با نوشتن ش همچون فیلم نوستالژیکی من را به گرمای دلچسبی می کشد که ، کاش می شد در آن باقی ماند ، دیگر چیزی نمانده است .

می مانی ، زیبا و بزرگ ، همچون همیشه ، خندان و مهربان ، دوستت دارم مامان بزرگ . راستی آن جا هم مثل همیشه که دعایمان می کردی و به قول خودت به همه مان فوت می کردی ، ما را فراموش نکن . می دانم جای خوبی رفته ای ، به امید دیدار .

شکستن سکوت

2009-10-05T15:47:00.002+03:30

سکوت ؛ سکوت ؛ در این اغتشاش شلوغی

گفتن ، راست گفتن ؛ نه یا آری بر این جاودانگی خاطرات دلدادگی ؛

در اعماق سرداب های زندگی ،

فروزنده گی خورشید از پس این چگال مه های فاصله

یخ های خوش خیال دلم را آب می کند .

لکه نوری ؛ خیال یا عینیت خورشید فروزان ؛

شاید هنوز کورسوی امیدی مانده باشد .

آخرین بیت

2009-09-29T16:18:00.002+03:30

آرام تر از آخرین وسوسه نسیم صبح نشسته ام

رو به رویم باغی به وسعت دیدم

پشت سرم

باران سرد زمستان .

اندیشه ام

فقط او را گم کرده ام .

پاهایم

آن ها دیگر یاری نمی کنند .

و قلبم

در سوگ پرپر شدن احساسم ناله می کند .

در این نزدیکی

نزدیکتر از خودم . در آن خواب پریشان سردرگمی ام

انگار کسی می خواند

صدای ساده ی سازش در این نسیم خنک آخرین

چه زیبا گوش هایم را به خود می خواند

و لب های خشک شده ام را به خرج تَرکی ، می خنداند .

مانند ساقه ی نحیف پیچکی وجودم را پر می کند

و می گوید

در آن آخرین بیت ترانه اش ،

راه تو در روبه روست

باران را برای تاریکی شب رها کن

لذت صبح به بوی شب نم است ؛

به یافتن گلی ست که رنگش خیره ات کند و عاشق ت کند . . .

ام روز تو آمدی . بعد از یک سال . . .

2009-08-27T02:47:00.002+04:30

خسته ام ؛

اندوه باورهایم را نظاره نشسته ام .

بنگر چطور معنای رفتنت را صرف می کنم .

آری چه می شد کمی پاک تر می ماندم

و تو رفتی بی آنکه بخواهی سرود بدرقه ام را بشنوی

در همان تماس کوتاه آخر

سر مست شده بودم از این که تو با من تماس گرفته ای

ولی نمی دانستم به اوج می کشانیم تا مرگم قطعی تر شود .

این جا !

2009-08-02T00:35:00.001+04:30

شب اما مانند دی روز نیست .

سیاهی زاغ شوم و ننگ امروز هم ،جزاز نفرین ما نیست .

کوچه ها ساکت ، اما مرده اند گویی

تکه نور شمع سوسو کننده این خانه ها خاموش می شود

چه صدای مرگی می بارد از این نزدیکی

آسمان به تاریک ترین بی ماه بودنش شرم سار جامه سرخ یه تن کرده است

و من

این جا . تنها . بی بهانه ی گریستن ، گریه می کنم

چه این حس کودکانه ام بیتابی می کند

این جا را در خواب های در همم دیده ام انگار

نه !

گویی هزاران بار از این جا گذشته ام

. . .

نکند وطنم این جاست .

. . .

صدای آب می آید .

کمی سرخ است و خون بار اما

نکند دارند انسان می کشند این جا

این کوچه را کسی نمی بیند ؟

این عفریته های مرگ را چه ؟

مگر زنده ای نگذاشته اند

این خوناشامان شب دوست چه سحر را دور می بینند !

این کوچه سرزمین من است

مگر می شود نشست و چشم بست

این جا کمی ستاره می خواهد

ماه ؛ زیبا فرشته ی شب

به این بهت زدگی پایانی بده .

اینجا کمی هوای گرم و پاک می خواهد

و بارانی به یاد شهیدان

و من و تو را می خواهد

این جا میراث زندگانی است که برای زندگی آمدند

نه راه رونده هایی که می کشند

این جا آزادی می خواهد

نه قفس های زندانی اندیشه

این ایران ویران من فردا را می خواهد

برای من و تو

یا فرزندان زیبای ما

راهی نو

2009-07-15T15:09:00.002+04:30

و حالا . این پنج سال مان هم رفت . این جا هم زیادتر از معمول ماندیم . ولی هر شروعی پایانی دارد . و این بار بگویم پایان شب سیه سپیدی ست ، بهتر است . شاید گوشه ای از احساس خودم را گفته باشم . دانش گاه بود . هر چه بود اسمش لااقل دانش گاه بود . زیبا و پرنشاط ، همه عشق درس خواندن و عده ای زبیا تر از این به فکر تشکیل زنده گی ! ولی انگار جای من نبود . نه عشق درس من به این ها می رسید ، نه عاشقگیم مثل آن ها بود . هر چه بود تمام شد . مهندس شدیم مثلا ! راستی حالا یعنی خیلی شدیم . من که هیچ چیزی حس نمی کنم . مثل آن پیر فرزانه " این ها همه القاب است و ما این همه نیستیم " .

و من . دوباره به دنبال شروعی دیگر . از نوعی دیگر . از احساسی دیگر . ولی مثل همتان هنوز پیدایش نکردم ! حالا باید کجا رفت . نه کوله باری از سواد داریم و نه جیبی برای کارخانه زدن ! کاش اندکی ، فقط اندکی ، کسی بود که به این سرگردانی ها فکر می کرد . هیچ به هیچ . هر کس برای خودش می رود این ور آن ور . گاهی پناهی می یابند برای چند صباح دیگر . و باز دوباره روز از نو روزی از نو . بگرد تا پیدا کنی .

چند راه مانده که نرفته باشیم . می خواهم آن ها را امتحان کنم . مثلا آن قدر ریشم را کوتاه نکنم تا به نوک انگشتان پایم برسد . بعد اگر عمری مانده بود ، دو سه نفری می آیند و از این همه پشت کار من لذت می برند و می روند . و آن روز که لذتی ، امیدی و شادی به کسی دادم خوشحال می شوم . راحت می خوابم برای همیشه .

هنوز در ذهنم مانده . از همان کودکی . هدفی بزرگ . شاید خنده دار باشد .ولی من آن را داشتم ، دارم ونگه ش می دارم . آن قدر تلاش می کنم تا به آن برسم . حتما راه درازی در پیش خواهم داشت . ولی پیداپش می کنم .

هر چیزمان را بگیرند ولی امیدمان را نمی دهیم . هر چیزمان را بگیرند ولی شادیمان را به سیاهی و غم پرستان نمی فروشیم . هر چند این همه با غم و غصه نشستیم و رفتیم و آمدیم ، ولی نتوانست گولمان بزند . می خواهم از هر که می خندند بپرسم از چه می خندی . وآن را برای خودم هم داشته باشم و آن را در کوله پشتی ام بگذارم . شاید آن طرف تر کودکی را بتوان با همین خنده ها از فکر گریه کردن دور کرد . و امید را نشانش داد . امید . . . امیدی که این چند هفته از سپیده ای آرام آرام صورت زیبایش را نشانمان می دهد . و چه زیباست .

آشفتگی ها همیشگی

2009-06-28T14:09:00.005+04:30

هنوز خسته و آشفته هستم . این همه دغدقه های ذهنی که معلوم نیست چه سرانجامی دارند و هر روز هم زیادتر می شوند . در حالی که می شد همه چیز را جور دیگر نوشت . نه از این همه درماندگی نه از آن همه شادی . درماندگی نه از آن جهت که خرده بگیری که ناتوان شده ام یا نا امید ؛ روزی به دوستم گقتم ناامید ُمرده است ، - راستش نفهمیدم جمله از خودم بود یا نه - . نمی دانم این درماندگی کی تمام می شود . هر چه قدر می خواهم خوش بین باشم نمی توانم زمانی را در تقویم امسال جای دهم . دی روز و هفته پیش که به جهرم رفتم به دنبال نشانه ای از شور سبز بودم ولی هر چه نگاه می کردم همه چیز آرام بود و باز هم این آرامی بیش تر من را زجر می داد . یک امتحان عمومی داشتم . آخر جلسه تلویحا به استاد مربوطه از ناآرامی ها و جو خاص سیاسی صحبت را باز کردم که با لحنی جدی ، گویی بسیار ناراحت ، به من گفت " ما از دست شما میرحسینی ها گله داریم . شما دارید به رای ما 24 میلیون بی احترامی میکنید " ! من هم هاج و واج مانده بودم . و باز هم این تناقض و دودستگی من را خسته تر میکرد . هر چه بود گذراندیم . بگذریم که در ودیوار دانشگاه را پر از شعار کرده بودند که مثلا در حمایت از دولت مردمی و شعار هایی در توهین به ما معترضین .

بچه که بودم فکر میکردم کاری که بد است مگر کسی هم هست که انجام دهد . یا فوقش می گفتم حتما نسل من که کمی آگاه تر شده است و این همه برای آگاهی اش تلاش می کنند حتما خوب و عاقل در می آید . هر چه بود ما فرزندان انقلاب بودیم نه رژیم شاهی ! به دبیرستان که رسیدم با همان تفکر می گفتم حتما دیگر از سیگار کشیدن در نوجوانان چیزی نخواهم دید . اما این طور نبود . اولی ، دومی و همین طور دیدم این ها هم جمعیتی هستند برای خودشان . هر تلاشی برای قانع کردن خودم بی فایده بود .و کم کم داشتم از آن آرمان گرایی دور میشدم .

بزرگ تر که شدم کمی مجال و توان خود اندیشی را یافتم کم کم به این دید رسیدم که اکثر مردم مثل من فکر نمی کنند . به چیز هایی که برای من مهم است توجهی ندارند . و برای خودشان می روند و می آیند . بعد به این رسیدم که می آیند تا بمیرند و تمام ! این کوله بار زندگی شان می شد . هر چه این ها را می دیدم – که کم هم نبودند – بیش تر و بیش تر به خودم فرو می رفتم . شاید کم تر کسی را هم فکر خودم می دیدم و بالاجبار تنها خودت هستی که خودت را می فهمی و نه کس دیگری .
جایی خواندم که تلاش برای فهماندن کسی که نمی فهمد نکنید ! حالا می فهمم که آن دانا زجر کشیده تا به این دید رسیده است . نمی خواستم سر مشق ش کنم ولی واقعیت همین هست که هست . قرآن را می خوانم و می بینم کلام خدا هم همین است که " اکثرهم لا یعقلون " که به کرات از آن یاد شده است . مشکل نادانی بشر و بشریت همیشه بوده است از آن همه پیامبر که آمدند و رفتند و تنیجه اش را در این هزاره تمدن می بینیم و سال های دیگر که شاید فاصله شان از ما هم بیشتر شود . . .
الان دقیقا آرزو می کنم که کاش می توانستم لااقل دوماهی را در کوهی و جنگلی سر کنم و از تمام این آشفتگی های همیشگی دور باشم . آن قدر دور که برای حمام کردن مثل تارزان به دریاچه ای که پر از ماهی است بپرم و برای ناهار هم معجونی از جوشانده های کوهی ومیوه های جنگلی درست کنم و دلی از عزای این همه خستگی در بیاورم .

سبز ، سبز ، سبز ؛ و خون . . .

2009-06-16T12:58:00.001+04:30

بهار ، شاد ترین ترانه سبز زندگی ام ./ اندیشه ی باور هوای تازه ی نسیم . / و دوستانم ؛ / نشان دار آزادی ./ غرش کنان در دل . / و ظلمت این زمستان . / چه بارانی بر این دشت خشک شده می بارد ؟ / رنگ های پریده ی خون / و بهار / گریان این بار می بارد / برای خون های پاکی که ریخته شدند / برای دوستانم / خودم / و تو ؛ / بوسه ای بر لبان نسیم آزادی می فشارم / همین که سراپای وجودم را نوازش می کند / و اشک هایم ،/ زیباترین نشان عشق م را برای خودش می خواهد / روزی می نویسم : وبهار این همیشه پیروز برسیاهی و زمستان / چه خوش می آید / بر این فرش قرمز شده گام می گذارد / و صبح / همانی که بوی تو را می دهد ./ چه زیبا بر سرخی شفق سجده خواهد کرد ./

کمی دیگر

2009-05-27T01:44:00.005+04:30

دوست دارم وسط بیابان خشکی بنشینم

درست در اوج تابش سوزان آفتاب

و خورشید و زبیایی اش را به ذره ذره وجودم هدیه دهم

آن گاه از مارمولک صحرایی کوچکی که آن نزدیکی خانه کرده ، بپرسم

تو به امید کدام معشوق این جا مانده ای ؟

. . .

می دانم شرمسارم می کند؛

یعنی حتی به اندازه این مارمولک صحرایی هم صبر ندارم ؟!

بدون شرح

2008-09-19T00:32:00.000+04:30

سربازانی که برای کشتن آمده اند

درنگ کرده اند

طفل کوچکی گریه می کند .

مادرش چشم هایش خیس شده اند .

موهایش صورتش را سیاه کرده است .

چشمانش نا امیدانه التماس می کند .

ولی سربازان تنها برای کشتن آمدند .

سگ ها زوزه می کنند .

برای وحشیانی که قویترند .

پدرش گوشه ای مرده است .

شاید نیمه جانی داشته باشد .

ولی نمی گوید .

یکی گفت عجله کنید

صدای زندگی اذیتم می کند

بکُشید .

و مرگ از آن طرف حریصانه آمد .

چه سرد و بی روح .

خوشحال است .

آن که کوتاه تر بود تکانی خورد.

اسلحه اش پر بود .

و آخرین نفر هم مرد !

نوشته های بی سر و ته

2008-09-02T23:47:00.000+04:30

دلی که می گرید . بی جان و خسته . در ورای اندیشه های پیچیده . گاهی ساده و گاهی لبریز از حقیقت و گاهی دروغ هایی برای آرام نگه داشتن دیگران . به دنبال امیدی در کوچه های سرد و بی انتها . بی رهگذر . بی چراغ . گاهی می ترسد . گاهی خسته می شود وگاهی نو می شود . گاهی به خود می پیچد . درد های کهنه اش امانش را بریده اند . باید به انتظار نیست شدن بنشیند . و تابوتی از هیچ . و صدای ناله هایی در شادی کلاغ ها . دیوانه در تاریخ فلان مُرد ! ذهن پریشان و خودنویسی برای بهانه های کودکانه . تنها می نویسد ، بی آن که از جمله ی بعدش خبری داشته باشد . سال هاست می نوشت . گاهی برای خودش و گاهی برای تو . و گاهی نفهمید برای که . خنده هایش تازه می شدند ولی زود خشکیدند . و خدا آن بالا . پشت ابرها . زمین را نمی بیند . شاید خسته شده از این همه دیوانه که صدایش می زنند . عقل هایشان را راهی به تفکرشان نیست . و تنها التماس و گریه . برای تغییر . و خدا آن بالا ، در کنار فرشتگانش گوش به کسی می دهد که راه می رود در همان کوچه ی بی انتها . نمی گذارد خسته شود . نمی گذارد درد هایش آزارش دهد . وسراب هایی پر امید . برای گامی به جلو . و چه زیبا به جایی می بردش که همیشه در ذهنش با سردرگمی مرورش میکرد و خواب های رویا گونه اش ، فکر روز بعدش را برای خود می گرفت . و خدا . . . و خدا هست . بزرگ و زیبا برای تو که راه می روی . نه برای من که ایستاده ام . و خدا هست و من بلند می شوم . مثل تو . زیبا و محکم . پر غرور و مهربان . و من پرواز می کنم . چون خدای من همه را دوست دارد .

می خواهم به کودکی ام برگردم

2008-08-14T01:29:00.003+04:30

می خواهم به کودکی ام برگردم

آنجا زندگی را جا گذاشته ام

کنار پنجره ای که به خانه ی دوستم باز می شد .

زیر بید مجنونی که پدرم برای مادرم کاشته بود

آن جا شادی را تنها گذاشتم

می خواهم به کودکی ام برگردم

و شوق لباس های عید را زنده کنم

و کفش های آبی کوچکم را پا کنم

و بوی کاه گل کوچه باغ ها را احساس کنم

و شیرینی انار های ترش را بچشم

می خواهم به کودکی ام بر گردم

و ستاره های جنگل پر آب بناب را بشمارم

و ستاره ی زیبای خودم را دوباره تماشا کنم

و بنوسیم از آن موقع

از آن روزگار خوش

از آن روزهایی که همیشه خوبند

می خواهم به کودکی ام بر گردم

تا پرواز کنم

به سوی آرزوهای بزرگی که داشتم

به اولین دوچرخه ای که سوار شدم

تا دستان پدرو را ببوسم برای همه چیز

می خواهم گریه کنم

تا مادرم در آغوش بگیردم

می خواهم بوسه هایش را بر گونه هایم احساس کنم

و جای انگشتانش را در موهایم مرتب کنم

و نگاهش کنم تا آرام شوم

می خواهم به کودکی ام بر گردم

تا تنها نگرانی ام مشق های شبم باشد

تا دوباره آنها را یکی درمیان بنویسم

شاید این بار معلمم نفهمد

می خواهم به کودکی ام برگردم

تا گِل بازی کنم

تا علف های هرز باغچه را آب یاری کنم

تا لباس هایم را کثیف کنم

و مادر نگاهم کند و بگوید

نمی خواهی بزرگ شوی .

وای چه احساسی !

2008-08-02T23:54:00.005+04:30

برادر! صدای نسیم را می شنوی ؟

انگار برای خنداندن ما آمده است

به صدایش گوش کن

ملودی آرام ستاره ها را دارد

ساز زیبای درختان را .

وای چه احساسی !

دستانت را به من بده .

بلند شو .

می خواهم برقصم

در دامن خاموش شب

تا اوج بگیرم .

سحر نزدیک است

بلند شو .

بیا بدویـــــــــم

بنفشه ها منتظرمان ایستاده اند

بیا تا خاطرات مان را شاد کنیم

وای چه احساسی !

بخند برادر من

می خواهم در آغوشت بگیرم

می خواهم ساده شوم .

مثل نسیم

بخند و بگذر بر هر چه گذشت

آن جا را نگاه کن !

زندانیان را آزاد کرده اند

ما هم برویم

شاید آن جا کسی چشم به راه باشد

بلند شو .

شعر هایی که با هم خواندیم را فریاد بزن

وای چه احساسی !

همه شاد شادند

نسیم بِوَز!

طوفان شو تا ویرانه ها را پاک کنی

برادر من ! ام روز شاید در بهشت باشیم

بلند شو ! بلند شو !

بلند شو تا در ها را نبسته اند

دنیای من دو روز است

2008-08-02T01:12:00.001+04:30

دنیای من دو روز است

یکی امروز ، یکی فردا

امروز به امید فردا نشسته ام ؛

فردا شاید پرنده ای بخواند

فردا شاید غنچه ای غافلگیرم کنم

فردا شاید بوسه ای دیوانه ام کند

نکند فردا کمی زودتر بیاید !

باید آماده شوم .

گربه ها را با دنبه ای سرگرم کرده ام

به خورشید گفتم اندکی گرمتر بتابد

چهره ام را پاک و معصومانه گرفته ام

و لب هایم را برای گفتن دوستت دارم ، شیرین کردم

نگرانم . . .

اگر فردا گوش هایم نشنود !

اگر فردا چشم هایم نبیند !

فردا شاید مرده باشم . . .

فردا دیر است

امروز باورم کن

کاش میتوانستم

2008-07-18T14:44:00.003+04:30

کاش بزرگتر از آن بودی که باورت کنم

یا کوچکتر از آن بودی که نگاهت کنم

سرنوشت من این است

تو همانی که باید باشی

نه کمتر نه بیشتر

کاش من ساده تر از آن بودم که عاشقت شوم

یا عاقل تر از آن که فراموشت کنم

کاش سرشت پاک ساده ی از هم گسیخته ی نگاهم

پر معنا تر از این بود تا تو بفهمی

کاش پری ی آرزوها , کاش ها یم را برآورده می کرد

شاید ترنم نرم باران را بر گلبرگ های کوچک شمعدانیم باور می کردم

و از این توهم واقعی , سرمه کشیده ی , زشت رها می شدم

می دانم اخرین آرزویم چه خواهد بود

ولی نمی گویم

تا باور نکنی دوستت دارم

و در پیچیدگی ساده شعرم رهایت می کنم

آنطور که رهایم کردی از باور محکم بودنم

کاش می توانستم دلهره ی آن شب زمستان را فراموش کنم

و صدای ناله ی برگ های خشک پارک را پاک کنم

و نور سرد مهتاب را به سردی زمستان , ببخشم

و صدای شوم زاغ ها را با شاد بودنشان عوض کنم

و خنده هایت را تا ابد در ذهنم تکرار کنم

و صفحات خاطراتم را هر روز بیشتر می کردم

شاید می توانستم غم تلخ شعر هایم را شیرین کنم

می دانم نمی توانم

و چه بد است , ناتوان شدن ؛

فریاد می زنم ، شاید کسی بشنود

ولی اینجا همه فریاد می زنند

به انتظار کمکی که هرگز نمی رسد

صبر کن

نمی خواهم شعر هایم را باور کنم

شاید بهانه ای پیدا کنم

بهانه ای برای تو

تا تو به دنبالم بیایی

در کوچه ای که همیشه به انتظارت نشسته ام

کوچه ی زیبای آرزوهایم

به پاکی کودکی ام

به وسعت اندیشه ام

آنجا که همیشه می خندیم

و به بودنمان دلیل می دهیم

ولی سالهاست رهگذری سکه ای برایم نیانداخته است

پس کمی زودتر بیا

دستانم خسته شده

نکند نمی آیی

چه زود . . .

2008-07-12T00:42:00.002+04:30

آرزوهایم چه بزرگ شده اند

و چه زود دست نیافتنی !

کاش می گذاشتند چند سالی بگذرد

شاید گلی بر نِی زار زندگی ام می رویید

بگویید بایستد

2008-04-03T20:22:00.007+04:30

نم نم , نم نم ,باران می بارد

از ورای آسمان دود گرفته شهرم

باد میوزد و درد زخم هایش را نشانم میدهد

و ابر نازکی که بالای سرم ایستاده است

با تمام وجود فریاد می زند "بهار می آید"

. . .

مادرم دعای " یا مقلب القلوب و الابصار " را با اشک می خواند

خواهرم با خنده خبر باز شدن رز صورتی ام را می دهد

و پدرم به امید موسیقی تند باران , نم نم اش را نگاه می کند

همه آماده اند

ولی انگار مرا فراموش کرده اند

هنوز لباس های زمستانم را جمع نکرده ام

و کاپشن قهوه ای ام را به تن دارم

هنوز صدای خش خش برگ های زرد سپیدار های کوچک را در گوشم میشنوم

و صدای تو را

و خنده ات را

همه را با خداحافظی ات را

همه را میشنوم

شاید زمستان آخرین خاطره من از تو باشد

پس به بهار بگویید بایستد

چون من هنوز با زمستان وداع نکرده ام

عید یاس سپید

2008-03-21T16:17:00.003+04:30

چه بی رحمانه انتظار مرگ را میکشند

یاس های سپیدی که دور انداخته شده اند

عید و بهار برایشان بی معنی تر از بودنشان شده

یکی می رقصد

یکی با تمام اندوه دنیا شعر شاد می خواند

یکی میگرید

یکی انتظار فرزندش را میکشد , چه کند , محکوم به مادر بودن است

فرزندان شان می آیند و شاید بگریند

بس است , لعنت بر شما , خودتان اشک را به چشمان تان داده اید ؛

یکی تنها زمین را مینگرد

گویی فریاد میزند : ما را فراموش کرده ای

. . .

و مادریزرگم . . .

تنها روی تختی دراز کشیده

بی خیال و راحت , هیچ شکایتی ندارد

چشمانش پور نور تر از همیشه می درخشد

مرا دوست دارد و من نمیدانم چه باید بکنم

تنها گریستم و صورت نورانی اش را نگریستم

کاش هنوز هم می توانستی از قصه هایت برایم بگویی

کاش هنوز هم می توانستی به من عیدی بدهی

به یاد آن سالی که عید خانه ی تان بودیم

کاش هنوز هم با دست های پر مهرت نوازشم می کردی

راستی امروز جمعه است

هزار صلواتت را هم نفرستاده ای

. . .

کاش جای تو من بودم

و من میگریم و نمیدانم چه باید بکنم

فقط این را میدانم که جای خالی ات تا ابد در وجود من میماند

به عنوان عزیز ترین کس زندگی ام

جمعه دوم به ار

افسوس نفهمیدی

2008-02-10T12:38:00.001+03:30

کاش گذشته را به آتش می کشیدم

اگر میشد خاکستر ش هم خاک میکردم

کاش گناهم را به کودکی ام عفو می کردی

اگر می شد آن چنان بی رحمانه اعدامم نمی کردی

'نه' گفتی ساده تر از آنچه تصورش را می کردم . . .

دادگاه تو معنی توبه مرا نفهمید

ای کاش که می فهمید

نقطه سر خط

2008-02-08T13:47:00.000+03:30

نقطه سر خط

افسوس که نوک مدادم شکسته است

نه تراشی نه مدادی دیگر

و معلم هم چنان فریاد میزند

بابا آب داد , نقطه سر خط

و تو می نویسی . شاد و خوشحال . فارغ از تمام دغدغه های ذهن خسته ی من

و زمان زودتر از هر ثانیه پیر تر می شود

تو بزرگتر می شوی

و من گوشه ای آرام می گریم در حسرت مدادی که تو داری

کاش مرا می دیدی

اگر من جای تو بودم مدادم را برایت هدیه می دادم

کاش مرا می دیدی

آخرین امتحان 16 /11 /86

یکی می گفت . . .

2008-02-08T11:51:00.000+03:30

می گویند به انسان از همان وقتی که زمان صفر بود , جفتش را نشانش میدهند و تا به زمین رسید در حسرت عشقش با گریه زندگی را شروع میکند .
آنقدر تلاش میکند تا بزرگ شود , اصلا انگار همه برای بزرگ شدن آدم کوچولو برنامه ریزی شده اند ! زمان می گذرد و او همچنان سردرگم خاطرات فراموش شده گذشته اش است . تا روزی که جفتش را ببیند , یادش می آید و می گوید او همان است !
ولی مشکل من اینجاست که او نمیفهمد ! شاید به او کس دیگری را نشان داده اند یا به من اشتباهی کس دیگری را نشان داده اند . هر چه است من که نمی دانم با این روزگار چه کنم ! کاش راهش را نشانمان داده بودند هر چند چشمم آب نمی خورد به آدرس درستی منتهی میشد.
می سوزیم و می سازیم با آتش فروزان تو شاید بمیریم و دوباره زنده شویم تا قصه ی تازه ای را ورق بزنیم !!!

یک صفر

2008-02-08T11:47:00.000+03:30

افسوس

نفهمیدی

تو معنی من را نفهمیدی

چه شد نمیدانم , نمی فهمم

وجودم سرد و تهی است مانند یک صفر !

میدانم که یکروزی تو هم می خواهی به کسی بفهمانی ,

کاش بفهمد

امید

2008-02-08T11:41:00.001+03:30

با امید صبحدم , تنهایی شب را تماشا میکنم .

درخیال گرمی آغوش تو دست در دست نسیم شام گاهی می کنم

در هوای مستی لب های تو, جرعه ای از آب زمزم میخورم

شاید تو هم با من شروعی می کنی .

شاید تو هم در فکر من با بوسه ای یادی به یادم میکنی

شاید تو هم با خواب من , یادی به حالم میکنی

صبح نزدیک است ای دلم آرام باش .

سردی شب می رود آرام باش .

از همان دیشب که در خوابم صدایم می زدی " مهمان جانت میرسد , آماده ای ؟ "

- آماده ام . شب هاست که من آماده ام . . . از همان دم که چشمانت به جانم رخنه زد . . . آماده ام

ای عشق من حالا بیا .

با تمام بودنم آماده ام

ای عشق من حالا بیا .

خورشید فروزان

2008-02-08T11:25:00.001+03:30

خورشید را نگاه کن !

هر روز همان دیروزی است .

خسته شدم از این همه تکرار .

برای که می تابد . من که نمی دانم

شاید دیوانه است که رهایمان نمی کند

نارنج مان آنقدر تلاش کرد تا بزرگ تر از بادام مان شود

تا خورشید را مستقیم ببیند.

بعد همان جا ایستاد

فارغ از آب و کود ونوازش های من !

بعد فهمیدم که عاشق خورشید بوده است

. . .

پس خورشید من کجاست ؟

خورشید,تنهایمان بگذار

میخواهم با حیاط و دوستانم تنها باشم

حواس شان را پرت میکنی

قد مان دیگر به هم نمی رسد !

تنهای مان بگذار

رهایمان کن از این همه پاکی و گرمی .

سرما هم لذتی دارد

بگذار تا ناپاک شویم شاید ناجیمان شدی !

رهایمان کن

خسته از تکرار خاطرات همیشگی ام .

خسته از زمستان پر برفم .

پراز سپیدی

آخر برای چه , برای که

من که سالهاست جامه ی سفیدم را پاره کرده ام

پس برای که می بارند

شاید از سر لج با من است

شاید نمی دانند

آها ی ! چرا از شب نمی پرسید

چرا با گریه های من نمی گریید

چرا با ناله های من نمی رقصید

صدای گریه های من به باد هم رسیده است

چرا از او نمی پرسید

اشک های مرا انار کوچک حیاط مان هم دیده است

چرا از او نمی پرسید

آن ستاره ی سفید کوچک میداند و بس . او همیشه آنجاست

کاش همیشه شب بود

تا مثل هر شب انتظار سپیده را بکشم

شاید خورشید من هم بیاید

فروزان تر از تو . گرم تر از تو. پاک تر از تو

شاید خورشید من تو باشی و گر می آغوش تو

شاید برف تو باشی و پاکی لبخند تو

15 / 11 1385

من آماده ام . . .

2008-01-19T01:37:00.001+03:30

هوای بیرون سرد بود

بخاری محکم می خندید

سحر تاریکی شب را هول میداد

گنجشک ها سکوت را مسخره می کردند

چشم هایم خیس شده

سجاده ام خسته شده

چون دعا هایم همان همیشگی بود

این بار نمی خواهم دست هایم را پایین بیاورم

شاید تو دستم را بگیری

محکم . گرم

صبح شده حتما این بار می آیی

چون دیشب در خواب مرا بوسیدی

از خواب پریدم

همه جا آماده بود

این بار خودم را آماده کرده ام تا تو بیایی

آخر رمضان هشتاد و شش

شکفتن حق ماست

2008-01-18T12:38:00.000+03:30

آغازی بر بهار . . . در سرمای زمستان . . . تا همیشه